een project van Tot Heil des Volks
menu
Ervaringsverhalen
30-09-2015

Het verhaal van Chris

Op het eerste gezicht ging het Chris voor de wind: hij kwam uit een warm gezin, was sociaal, populair bij de meisjes en een veelbelovende student. Maar onder de oppervlakte worstelde hij met homoseksuele gevoelens. Bij Different leerde hij om die gevoelens in het licht te brengen. Als kind merkte Chris al dat hij meer behoefte had aan vriendschap dan jongens van zijn leeftijd. ‘Ik was niet snel tevreden over een vriendschap en verlangde steeds weer naar dieper contact. Vrienden konden niet aan die hoge verwachtingen voldoen. Ze begrepen mij niet.’ Stiekem fantaseerde hij wel eens over seksueel contact met vrienden. Maar de gedachte dat hij homoseksueel was, liet hij niet toe. ‘Dat durfde ik toen niet.’Toen hij ging studeren, verdween zijn hang naar intimiteit met jongens even naar de achtergrond. Hij werd smoorverliefd op een meisje van zijn studie. ‘Ik dacht de hele dag aan haar. Ze werd echt een obsessie voor me.’

Verlangen
Maar toen Chris zijn studie in een andere stad op vervolgde, bleek dat zijn verlangen naar intiem contact met jongens niet was verdwenen. Hij werd lid van een studentenvereniging en kwam in een vriendengroep met jongens en meisjes. In die groep was het populair om over je eigen gevoelens te praten. Voor Chris was dat ‘helemaal het einde’. Met Jeroen, een van de jongens uit de groep, groeide een nauwe vriendschapsband. ‘Jeroen vervulde mijn verlangen naar mannelijkheid’, vertelt Chris. ‘Hij was namelijk honderd procent hetero. Op mijn beurt hielp ik Jeroen met zijn onzekerheid, want op sociaal gebied voelde ik dingen beter aan dan hij. We belden elke dag met elkaar.’

Bij Chris groeide het verlangen naar lichamelijk contact met Jeroen. Toen hij met de vriendengroep een week op vakantie in Frankrijk was, dacht hij: ik probeer het gewoon. Hij vroeg Jeroen hoe hij dacht over lichamelijk contact. Jeroen reageerde afwijzend. Hij voelde geen enkele behoefte aan lichaamscontact. Chris raakte nog meer in de knoop met zijn gevoelens. Terug in Nederland vertelde hij zijn zus over de vriendschap met Jeroen. Voor haar was het wel duidelijk: ‘Volgens mij moet je gewoon accepteren dat je homo bent.’ Chris: ‘De chaos waar ik bang voor was, begon toen pas echt. Ik was geschokt. Aan de andere kant vond ik het ook een opluchting. Eindelijk had ik een verklaring voor mijn verlangen naar intimiteit en vriendschap.’

Hij besloot zijn ouders erover te vertellen. ‘Mijn moeder moest huilen’, herinnert hij zich. ‘Plotseling begreep ze waarom ik altijd zo onrustig was. Mijn vader vroeg zich direct af hoe het moest met seks en zo. Eerst vond ik die reactie heel ontactvol, maar nu zie ik hem juist als waardevol. Mijn vader wilde graag praktisch met mij meedenken. Wel tof eigenlijk.’

Pijnlijk proces
De band met Jeroen besloot hij te verbreken. Een pijnlijk proces. ‘Ik miste hem enorm. Ik kon niet meer zo maar bij hem naar binnen lopen om samen koffie te drinken op te bank.’ Tijdens een dagje Amsterdam werden de problemen hem te veel. Hij werd er openlijk met homoseksualiteit geconfronteerd. De homobars, de mannen die arm in arm over straat liepen. Chris voelde zich eenzaam, verward. ‘Ik dacht: dit ben ik dus. Het was vooral het gebrek aan warmte dat mij wanhopig maakte.’

Terug op zijn kamer ging hij op bed liggen. ‘Ik voelde mij leeg. Ik was bang voor een extravagant leven. Dan zou ik alles weggooien. Mijn lieve ouders, mijn vrienden, de warmte die ik thuis had ervaren. Een relatie met een jongen is voor mij daarom nooit een serieuze optie geweest. Aan de andere kant huiverde ik voor een traditioneel leven. Ik dacht dat ik niet zou worden geaccepteerd.’

Een vriendin sleepte hem door de crisis. Ze kwam regelmatig langs, kookte voor hem en zorgde voor afleiding. Af en toe zette ze een film voor hem op. Langzaam kroop Chris uit het dal. De homoseksuele gevoelens zou hij voor zichzelf houden, besloot hij. En met zijn angst en onzekerheid moest het afgelopen zijn. Die verstandelijke aanpak leek succes te hebben. ‘Ik voelde mij zelfverzekerder en stabieler. Ik begon ook weer met meisjes te flirten.'

Successtel
In die tijd kreeg Chris verkering met Mirjam, een andere vriendin. ‘Ik vond haar gewoon aardig en mooi. Na lang aarzelen besloot ik om verkering met haar te nemen. We waren wel een successtel, vond ik. Puur een verstandsbesluit dus. Ik vond haar wel leuk, maar verliefd was ik niet. Eigenlijk stond ik ambivalent tegenover haar. Onze relatie liep dan ook snel stuk.’

Chris was weer vrijgezel en dat beviel hem goed. Hij genoot van de dagen alleen op zijn kamer. Lekker boeken lezen. Weer opgeladen stortte hij zich in het feestgewoel van het studentenleven. ‘Ik had veel contacten, maar als ik daar zin in had, trok ik mij terug op mijn kamer. Mijn territorium. Daar liet ik niemand toe.’

Na verloop van tijd voelde hij zich weer aangetrokken tot een meisje: Emma. Het voelde anders dan bij Mirjam. Nu was hij ‘gierend verliefd’. Inmiddels werkte hij als begeleider bij een psychiatrische kliniek. Mirjam zat constant in zijn hoofd. Hij schreef haar naam per abuis onder rapportages van de cliënten. Hij sprak mensen met suïcidale neigingen, maar begreep daar toen niets van en dacht: wat doe je toch moeilijk?
‘Door Emma zag ik alles door een roze bril. Ze was mooi, vrij en wist mij goed te bespelen. Samen hadden we veel lol.’ Ze kregen verkering. Het eerste halfjaar ging goed, maar daarna drongen de homoseksuele gevoelens zich weer sterker op. ‘Vooral als ik het moeilijk had, trok ik mij terug in mijzelf en begon over jongens te fantaseren. Emma merkte dat. Ze liet mij niet met rust en probeerde mijn territorium binnen te dringen.’

Onderhuidse angst
Op dat moment kon Chris groepstherapie krijgen bij een hulpinstelling. Eerst keek hij neer op de groep, vond het maar een ‘stelletje snotterende vrouwen’. ‘Ik voelde mij sterker en stabieler dan de rest. Maar langzaam ontdekte dat ik er bij mij onderhuids wel angst zat. Ik worstelde nog steeds met mijn gevoelens voor mannen. Opnieuw moest ik erkennen: ik ben homofiel.’ ‘Ik kon mijzelf wel voor de kop staan. Waarom ben ik wéér een relatie aangegaan? Hoe kon ik zo blind zijn? Aan de andere kant: die verliefdheid was wel echt. Emma en ik hadden geweldig leuke momenten. Toen heb ik Emma verteld dat ik homofiel was. Ze reageerde wanhopig. Haar wereld stortte in.’

Toen Chris aangaf dat hij de relatie nog niet wilde opgeven, was dat een lichtpuntje voor Emma. De volgende dag was ze al nuchterder en dacht mee over de toekomst. Hoe verder? ‘We besloten met haar ouders te praten over mijn homofiele gevoelens. Gaven ze onze relatie een kans? Dat werd een heel heftig gesprek. Een soort kruisverhoor. Ze stelden mij heel persoonlijke vragen. Logisch, ze wilden zeker weten dat hun dochter op een veilige plek terechtkwam.’

Feestje
Emma kwam toen op internet de website van Different tegen. Chris nam contact op met Different en kon al snel terecht voor individuele gesprekken. ‘Ieder gesprek was een feestje’, zegt hij. ‘Ik leerde dat ik niet blind achter mijn verlangens moest aanlopen. Dat ik de gevoelens achter mijn verlangens moest onderscheiden. Ten diepste zocht ik naar vriendschap en intimiteit. Die verlangens mag ik bij God brengen.’
Ook de tijden dat Chris zich terugtrok, kwamen ter sprake. ‘Het was zo’n opluchting om dat bespreekbaar te maken. Alsof er licht kwam in de donkere, verborgen kamers.’

‘Ik zie homofilie niet als een ziekte waarvan je moet genezen. Wel geloof ik dat God het oorspronkelijk niet heeft bedoeld. Het is een stuk gebrokenheid. God wil niet dat we toegeven aan seksuele verlangens voor andere mannen, omdat je er niet gelukkig van wordt. De wanhoop wordt er alleen maar groter door. Dat werd voor mij heel duidelijk toen ik in de verslavingszorg werkte. Drugsgebruik gaat vaak samen met homoseks. Je hoort mensen dingen zeggen als: “Ik hoop dat ik sterf voor mijn vijftigste, want dan ben ik niet mooi meer.”

Intimiteit
‘De relatie met Emma werd door de gesprekken steeds beter. Ik werd steeds opener. We besloten te trouwen. In ons huwelijk zijn de intimiteit en mijn seksuele verlangen alleen maar gegroeid. Ik geniet er al van om samen op de bank te zitten en gewoon naar Emma te kijken. Dat ik zo gelukkig zou worden, had ik vroeger niet durven dromen. Soms voel ik nog wel eens een verlangen naar een jongen. Vooral als ik stress heb of onzeker ben. Dan wil je even zwelgen in je eigen verdriet. Ik heb geleerd om dat snel naar Emma te benoemen. Zij schrikt er niet meer van. We maken er een grap over en het zit weer goed.’

‘Het kan best dat mijn homofiele gevoelens nooit helemaal verdwijnen. Ik denk niet dat God alle gebrokenheid hier en nu oplost. Ik geloof zelfs dat God mij meer geeft door mij te laten zoals ik ben, dan wanneer Hij mijn problemen in één keer zou wegnemen. Als ik een verleiding voel, ben ik gedwongen om naar God te gaan. God weet dat ik niet gelukkig word van een zorgeloos bestaan, maar van een open relatie met Hem. Natuurlijk, gebrokenheid blijft gebrokenheid. Maar het moeilijke is zo’n enorm contrast met al het mooie dat Hij geeft. Hij weet wat het beste is.’

Alle namen uit dit verhaal zijn om privacyredenen gefingeerd.

 

Cookies helpen om u een betere gebruikerservaring te bieden. Door gebruik te maken van onze website, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. OK Meer informatie