een project van Tot Heil des Volks
menu
Ervaringsverhalen
30-09-2015

Het verhaal van Anja

Anja was al jaren getrouwd met Erik en samen hadden ze drie kinderen. Ze waren gelukkig. Toch zat er iets niet lekker. Op seksueel gebied voelde Anja weinig verlangen naar Erik toe. Door gesprekken met een vriendin ontdekte ze waarom: ze had lesbische gevoelens. ‘Een paar jaar geleden merkte ik dat ik emotioneel steeds sterker afhankelijk werd van een vriendin. Ik trok steeds meer naar haar toe. Die vriendin opende toen mijn ogen voor mijn lesbische gevoelens. Dat was zeer confronterend en moeilijk, maar ergens ook een opluchting. Eindelijk werd hardop uitgesproken wat ik stiekem altijd van binnen al voelde: een verlangen naar vrouwen. Het was moeilijk om deze gevoelens onder ogen te zien.

Toch ontstond bij mij een behoefte om over deze dingen te praten: met Erik, mijn vriendin en haar man, onze voorganger en een andere vriendin. Ik zocht naar hulp, want zelf wist ik niet hoe ik met mijn gevoelens om moest gaan. Op dat moment was ik er nog niet zeker van of een homorelatie in liefde en trouw wel of niet bijbels was. Zeker was wel dat ik een trouwbelofte had afgelegd voor God en dat is voor mij heilig. Ik weet niet wat ik gedaan zou hebben als ik niet getrouwd zou zijn geweest.

Onbegrip
Aanvankelijk hadden wij ons als echtpaar aangemeld bij een christelijke hulpinstantie. Na een wachttijd van een paar maanden ontvingen we daar de rest van het jaar begeleiding. De gesprekken gingen echter vooral over onze fysieke problemen rondom seksualiteit en niet over mijn lesbische gevoelens, hoewel ik daar wel mijn vragen over stelde. Ze leken er enigszins verlegen mee of begrepen niet dat die gevoelens een probleem voor me waren.

Ik moest die gevoelens gewoon ergens een plekje geven, zeiden ze. Maar ik kreeg geen inzicht in mijn gevoelens, in het ontstaan ervan en hoe ik ermee om kon gaan. Ik ontdekte dat ik er met deze begeleiding niet kwam. Ik verlangde naar diepere gesprekken. Toen ontmoette ik iemand die ook met lesbische gevoelens heeft geworsteld. Ze was daar heel open over en vertelde mij over Different. Ik kende deze organisatie helemaal niet, maar was heel blij om erover te horen. Ik heb toen gelijk contact met Different gelegd. Dat contact leggen ging heel gemakkelijk. Er kwamen geen wachtlijsten en allerlei dossiers aan te pas. Het ging gewoon via de mail. Al vrij snel kon ik komen voor mijn eerste intakegesprek.

Inzicht
Door de gesprekken bij Different heb ik inzicht gekregen in hoe mijn lesbische gevoelens zijn ontstaan. Die hebben hun wortels in mijn jeugd. Mijn jeugd was op zichzelf helemaal niet slecht. Ik heb er zelfs erg van genoten. Alleen met mijn moeder had ik niet zo’n hechte band. Zij was vanaf mijn derde jaar vooral erg druk met mijn jongere broertje, die veel in het ziekenhuis lag, en mijn zusje daaronder, die vooral heel schattig was. Als meisje voelde ik mij lelijk en onzeker, maar die onzekerheid verborg ik. Ik leek heel zelfstandig en deed mee aan allerlei activiteiten.

Mijn vader was alles voor me. Alles wat ik deed, vond hij geweldig. Hij bemoedigde me en was in me geïnteresseerd. Mijn vader en ik waren ‘twee handen op één buik’, zei mijn moeder altijd. Mijn moeder was voornamelijk druk met het huishouden en met de ‘kleintjes’. Ze was, in mijn beleving, niet zo geïnteresseerd in mij. Ik vond haar als vrouw niet aantrekkelijk en wilde zo niet worden. Ik wilde worden als mijn vader! De relatie met mijn ouders was niet evenwichtig: het lijntje naar mijn vader was heel kort en naar mijn moeder heel lang.

Buitenbeentje
Daar kwam bij dat ik al vanaf mijn derde jaar aan zelfbevrediging deed – overigens zonder dat ik wist wat het was. Het was een manier om spanning te ontladen. Ik deed het zeer veelvuldig en in het openbaar. Ik had er ook last van, omdat ik merkte dat andere kinderen dat niet deden. Daardoor voelde ik me een buitenbeentje. Het werd niet geaccepteerd door mijn ouders en op een gegeven moment ben ik het stiekem gaan doen. Dat heeft mijn jeugd erg bepaald en mij een negatief beeld rondom seksualiteit gegeven: iets wat me dwangmatig overkomt maar niet goed is.

In de gesprekken bij Different ontdekte ik dat ik in mijn jeugd mijn identiteit als vrouw niet goed heb kunnen ontwikkelen, omdat mijn moeder zo op afstand bleef. Diep vanbinnen hunker ik ernaar om die te vullen, om volledig vrouw te worden. In mijn vrouwelijke identiteit zitten allemaal gaten. Ik zocht vervulling door te ‘kijken’ naar andere vrouwen. Ik wilde heel dicht bij hen zijn en dan kan er emotionele afhankelijkheid of verliefdheid ontstaan. Dat was dan ook gebeurd.

Rust
Andere vrouwen kunnen die gaten in mijn vrouwelijke identiteit niet herstellen, dat kan alleen God. Bij Different hebben we daar om gebeden en ook thuis heb ik daar vaak voor gebeden. Langzamerhand merkte ik dat mijn vriendschap met die ene vriendin weer gewoon kon worden, dat ik me niet meer emotioneel afhankelijk van haar voelde. Er kwam rust in mijn ziel. Ook de genitale spanning, die ik nog steeds vaak voelde, nam sterk af. Het gebeurde niet ineens, maar geleidelijk door de maanden heen.

Momenteel gaat het best goed met me. Ik kan genieten van gezonde vriendschappen met vrouwen en ben ook blij met het supportgroepje dat we met een paar vrouwen gestart zijn. Hierin kunnen we delen waarin we nog zwak zijn. We leren van elkaar en bidden samen. Strijdpunten blijven er nog wel, vooral in het seksuele contact met mijn man. Ik voel nog niet dat verlangen dat nodig is om me echt te kunnen geven. Ik bid daar nog steeds voor. Een scheefgroei in je identiteit is niet zomaar hersteld, maar God wil ons daarin wel een weg wijzen. Als ik mijn hand in Zijn hand leg, laat Hij me niet los.’

De namen in dit verhaal zijn om privacyreden gefingeerd.

 

Cookies helpen om u een betere gebruikerservaring te bieden. Door gebruik te maken van onze website, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. OK Meer informatie